Колумни

Даниел Пауновски: Треба да се случат драстични промени во нашето образование

пишува: Даниел Пауновски, член на Претседателство на политичка партија Обединети за Македонија

Премногу внимание и време како општество одвојуваме на не толку важни работи, работи кои 30 години тапкаат во место и не носат промени. За да промениме нешто треба да почнеме од коренот. Каде грешиме?

Училиштето, односно образованието, стана ради-реда традиција кај нас, а не алатка за едуцирање и учење за која е и неговата намена.

Училиштето треба да не подготви како во денешниот свет, светот се менува секојдневно а образовниот систем не се менува. Кога образовниот систем не се менува тогаш не може да очекуваме дека утре и ќе ни помогне во животот. Образованието кај нас одамна не е веќе предизвик, го имаш исто како и возачка што имаш, образованието не е веќе репер за успешност како порано. Никој со образование кај нас пари не направил, а и немаме некој јаки примери овој успеа во животот зашто многу учеше.

Но сепак училиштето и образованието се и те како потребни. Читање, пишување, собирање – математика…Денес тука сите застануваат, чим научаат да читаат, пишуваат и бројат образовани се.

Кога времињата се менуваат и потребите и навиките се менуваат, што значи треба и начинот на образование да се промени.

Треба да има настава за дрога, настава за сексуално образование – час за сексулано образование, не само слики и дијафрагми од од нелогични поими, настава за религијата и нејзините разлики, настава за полициска бруталност, настава за правата на секој човек, настава за мултикултурализам. Образованието се стекнува во училиште а не на улица, 90% од младите денес на улица и интернет се образуваат.

Мислам дека драстчни промени треба во нашето образование да се случат, драстични промени во општеството од страна на луѓето, а човек се учи уште кога е дете. Треба во средните училишта некој предмети сами да ги бираат учениците као на факултет, да посетуваат настава која ги привлекува, која ќе ги задржи во клупата а не на улицата, мислам дека средното образование треба да функционира на тој начин.

Нашево образование не е уопште различно од она во градника – предшколска возраст, денес образванието ни се сведува на градинка систем, училиштата се места каде што децата седат додека родителите им се на работа и учат да живеат као да е надвор 20ти век а не 21век.

Образвоанието мора да се промени и прошири, инаку ќе остане една убава бајка за простите, а криминалот алатка за успех и достоинство.

Алексовска: Колку луѓе мартинки носевте, а колку маски на Ноќта на вештерките?

пишува: Андријана Алексовска, Обединета младина за Македонија, младинска организација на политичка партија Обединети за Македонија

Можеби звучи болно и од една страна навредувачки дека сме народ кој се продава за зрно грашок. Со години се бориме да бидеме свои на своето , да го негуваме она што ни го оставиле нашите предци и да го пренесуваме од колено на колено , ама на крај доаѓаме до степен кога го изоставаме коленото и со сопствената нога си даваме автогол.

Велат биди свој на своето , не се грижи за туѓото и пружи си ги нозете колку што ти е долга чергата. Очигледно имаме проблем со проценка па чергата ни се гледа многу долга, долга како секој нареден месец кога чекаме плата и трошиме повеќе отколку што примаме.

Комплексот е модерна болест во ова лудо време , болест која има маска со безброј лица и истите презентираат глума , неприродност , непродуктивност , едноставно кажано ГЛУМЕЊЕ ЛУДИЛО !

Со сила убавина не бидува драги мои! Многу ТУЃИ НОЌИ живеат во оваа мила Македонија ! Па видете не е ни чудно бидејќи многу луѓе живеат во туѓи животи така да во тренд сте!

Се напнавте со вештерки , тикви и останати антитрадиционални забави , забавички и останати модерни случувања за сушење мозок. Па видете,  како физикус вештерките и тиквите се со значителен наталитетен пораст , така да маски не им требаат, едноставно тоа си се тие и се познати во општеството , а да бидеш познат во денешно време е нели многу ФЕНСИ ?!

Нашите предци тиквата ја конзумирале , била специјалитет на многу традиционални , празнични трпези , а со вештерките ги плашеле децата за да бидат мирни или во краен случај да заспијат.

Нашиот „Halloween“ е Вевчански карневал. Да си ја чуваме традицијата. Богата е и наша, автентична.

И за крај, колку луѓе мартинки носевте, а колку маски на Ноќта на вештерките?

Станковски: Парадоксот на македонската политика

пишува: Ѓорѓи Станковски, Обединета младина за Македонија, младинска организација на политичка паритја Обединети за Македонија

До кое ниво на парадокс достигна македонската политика во 2019 година? Денешната Влада предводена од СДСМ потпиша Договор за пријателство и добрососедство со Бугарија, ВМРО-ДПМНЕ остро се противеше на тој договор и го класифицираше како „предавнички“.

Ајде да ги отвориме старите весници, да фрлиме поглед кон „Златната Влада“ на ВМРО-ДПМНЕ (1998-2002) која ја започна процедурата за „помирување“ со Бугарија.

Условите за „помирување“ меѓу овие две блиски земји започнала со заменување на старото „белградско“ СДСМ со тогашната антикомунистичка ВМРО-ДПМНЕ во 1998 година. Уште во 1999 година, тогашните премиери Љубчо Георгиевски и Иван Костов потпишале осум договори за соработка и една билатерална декларација на уставните јазици на двете држави. Со тоа, вештачкиот проблем за јазикот е надминат и почнува зближувањето на двете земји.

Тогашната опозициска СДСМ (чиишто тогашен добар дел на функционери и членови денес се членови на ВМРО-ДПМНЕ) цврсто се противи на ваквите односи, со страв дека ќе се „ребугаризира“ Македонија, односно, ќе се „расипат односите со соседна Србија“.

Тогашниот период го симболизира и „помирувањето“ со тоа што македонската и бугарската делегација во 1999 година заедно го прославуваат создавачот на славјанската азбука св. Кирил пред неговиот гроб во базиликата „San Clemente“ во Рим. Доколку се разгледа комунистичкиот режим во двете држави, после изладувањето на односите меѓу Тито и Сталин, со години двете делегации „се натпреварувале“ кој прв ќе стигне на чествувањето во Рим. Од 1999 година, оваа „традиција“ се прекинува во акт на добрососедство и пријателство и се потврдува заедничката историја меѓу двете држави. На крајот на милениумот се чинело дека конечно ќе се тргнеме од „старите навики“.

Одредени активисти на ВМРО-ДПМНЕ во тој период почнале отворено да повикуваат на ревизија на националната историја, азбука и јазикот кој се употребува во Македонија. Дури и тогашниот лидер на ВМРО-ДПМНЕ, Љубчо Георгиевски со памфлетот „Кој со кого ќе се помирува“ му одговара на академикот Иван Катарџиев и на другите учени од Скопје за неколку историски прашања и тези и остава порака да „престанете да го труете македонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години“.

На крај од памфлетот, Љубчо Георгиевски заклучува дека „ако сакаме да ja зацврстиме идејата за самостojнa Македонија, македонскиот јазик, македонската нација или македонската црква, токму тоа ќе го направиме ако ja имаме храброста да се соочиме со некој недвосмислени историски вистини без да бараме виновници во двајца или во тpojцa личности за да можеме да направиме лажно алиби, а впрочем на тoj начин самите ќе си помогнеме да излеземе од ќор-сокакот во кoj се наогаме сега“.

И конечно, македонскиот политички парадокс!

Новата Влада на СДСМ го потпиша Договорот со соседна Бугарија. Единствени десни парти во Македонија кои го поддржаа беа Обединети за Македонија и ВМРО-Народна Партија (Љубе Бошкоски и Љубчо Георгиевски). Секако, лидерите на овие партии се поранешни функционери во тогашното ВМРО-ДПМНЕ (Министер и Премиер).

За Договорот, лидерот на Обединети за Македонија дури истакна дека  „живееме во време на обединета Европа и затоа се несфатливи тендециите кои не враќаат во мрачните времиња на комунизмот каде што Бугарија мораше да се прикажува како наш непријател. На кого му е потребен договор за пријателство со Република Бугарија и бугарскиот народ ако не на мојот македонски народ и на мојата Македонија“ и дека „со градењето на мостот за пријателство, сами, по природен пат ќе го осознаеме и вистинското минато, незагадено од конструкции, пропаганда и квази-историчари“.

И конечно… ПАРАДОКСОТ!

ВМРО-ДПМНЕ како антикомунистичка партија во 21 век, жестоко се противи на Договорот, додека СДСМ, како наследничка на КПМ го поддржува и прифаќа дебати врз основа на историјата.

Останува прашањето кое оставам да го одговорат денешните, модерни, „радикални вмровци“: Дали структурите кои работат против иднината на Република Северна Македонија и сакаат таа да остане заробена под прангите на црвеното, југословенско минато, денес се инфилтрирани во партијата која беше строго антикомунистичка?